Selected Photographs & Ghost Image
Hervé Guibert
‘A good photograph is not one that captures
or documents a moment, but one that is
faithful to the memory of an emotion.’
- Hervé Guibert
Een selectie zwart-witfoto’s die Hervé Guibert maakte tussen het einde van de jaren 1970 en het begin van de jaren 1990, in combinatie met de essay-bundel Ghost Image, biedt een aparte inkijk in het werk van de Franse schrijver, fotograaf, journalist en filmmaker. Hoewel zijn fotografisch werk vaak in verband wordt gebracht met portretkunst, leggen deze beelden juist de afwezigheid van het lichaam vast. Gezichten ontbreken: in plaats daarvan richt Guibert zijn camera op objecten, interieurs en huiselijke ruimtes — plekken die geladen zijn met herinnering en emotie, en waarin de onzichtbare aanwezigheid van wie er ooit verbleef blijft rondwaren. Wat hier centraal staat, is precies wat ontbreekt: elk beeld, doortrokken van zowel liefde als verlies, nodigt uit tot verbeeldende lezingen van de mensen die bij deze kamers horen — of er ooit toe behoorden.
De selectie in STUK maakte deel uit van een oorspronkelijke reeks van 32 foto’s - This and More -, samengesteld door Anthony Huberman en gepresenteerd in The Wattis Institute (2022), MACRO – Museum of Contemporary Art of Rome (2023) en KW Institute for Contemporary Art (2023). Deze installatie presenteert een verdere selectie die de rol van afwezigheid en verlangen benadrukt, geordend in een narratief dat bewust onbeslist blijft — zwevend in de tijd, als een stilgezet moment van het leven zelf.
‘[this book] is becoming a negative of
photography. It speaks of photography in
negative terms, it speaks only of ghost
images, images that have not yet issued, or
rather, of latent images, images that are so
intimate that they become invisible.’
- Ghost Image, pp.113-114
De delicate kracht van deze reeks zwart-witfoto’s wordt nog intenser wanneer ze wordt gelezen in relatie tot Guiberts bredere praktijk, die zich uitstrekt over verschillende media — en in het bijzonder tot zijn schrijverschap. Ghost Image, voor het eerst gepubliceerd in Frankrijk in 1981 en later in 1996 in het Engels vertaald, zet Guiberts meditatie over afwezigheid voort. Opgebouwd als een reeks beschouwingen over fotografie, is wat hier het meest opvallend ontbreekt precies datgene waarover wordt geschreven: de beelden zelf. Deze zichtbare afwezigheid vloeit voort uit het feit dat de momenten die in de teksten worden opgeroepen, overeenkomen met episodes die Guibert had willen fotograferen, maar niet kon vastleggen. Paradoxaal genoeg voelt het boek juist des te levendiger aan door het ontbreken van foto’s: door te schrijven over wat er niet is, laat Guibert ons zijn beelden des te scherper zien.
Special thanks to Christine Guibert and Françoise Morin at Les Douches la Galerie
Text sources:
- MACRO - Museum of Contemporary Art of Rome. Hervé Guibert — This and More. 2023
- KW Institute for Contemporary Art. Hervé Guibert — This and More. 2023.
- Pilgrim, Felix. Hervé Guibert's 'Ghost Image' - Review. 25 Novembre 2020.
Hervé Guibert
°1955, Saint-Cloud, France - 1991, Clamart, France
Hervé Guibert was een Franse schrijver en fotograaf. Geboren in een middenklassegezin in Saint-Cloud, een voorstad ten westen van Parijs, werkte hij kort als acteur en filmmaker voordat hij in de late jaren 1970 columnist werd voor Le Monde. In de loop van zijn korte maar productieve carrière schreef hij kritische essays, scenario’s, pamfletten en intiem autobiografische romans die nu worden beschouwd als voorlopers van het genre autofictie. Opvallend binnen zijn oeuvre is vooral À l’ami qui ne m’a pas sauvé la vie, een roman die een belangrijke rol speelde in het veranderen van de publieke houding in Frankrijk ten opzichte van aids.
Parallel aan zijn literaire praktijk ontwikkelde Guibert een omvangrijk fotografisch werk, opgevat als een dagboek. Net als in zijn teksten beoefende hij via fotografie een vorm van autofictie, waarbij hij zijn beelden voedde met de intieme ervaringen van het alledaagse leven. Zijn belangrijkste inspiratiebron — over alle media heen — vond hij in zijn vriendenkring. Maar, zoals de Franse schrijver Raymond Bellour opmerkte, “Guibert’s werk reduceren tot wat vaak zijn te duidelijk autobiografische component lijkt” loopt het risico de diepere kern van zijn praktijk over het hoofd te zien: een existentiële reflectie die zich vanuit het persoonlijke ontvouwt naar het universele.
Foto: Hervé Guibert. Autoportrait allongé, Rome, 1988 © Christine Guibert / Courtesy Les Douches la Galerie, Paris
Text sources:
- O’Hagan, Sean. “A twisted tale of strange sisters: Hervé Guibert’s photographs of his reclusive great-aunts in 1970s Paris”. The Guardian, 10 November 2024
- Les Douches la Galerie. Hervé Guibert.
- Teyssou, Charles. “How to Dissect God?: Hervé Guibert”. Mousse Magazine, 13 Oct 2020.
FIND OUT MORE:
This and More at KW Berlin / MACRO / The Wattis Institute
Erika Balsom - A Photographic Negative, in “Sidecar”, New Left Review, 14 July 2023.