Negative Hands
James Richards
I’m someone
I’m the one
who called
who screamed
in the white light:
desire.
– Marguerite Duras
James Richards – Negative Hands (2024) is een frame-per-frame geanimeerde digitale remake van Tony Conrads baanbrekende film The Flicker (1966), op meesterlijke wijze gecombineerd met een frame-per-frame opnieuw gezette tekst van Marguerite Duras uit haar kortfilm Les Mains Négatives (1979); een dubbele evocatie van afwezigheid en aanwezigheid, een eindeloze kreet om liefde.
De verwijzing in de titel naar “negative hands” slaat op de prehistorische handafdrukken die zijn gevonden op de wanden van de Magdalenaanse grotten langs de Atlantische kust. In Richards’ werk wordt de schreeuw om liefde van de eenzame schilder in de grot verweven met het universele menselijke verlangen naar liefde en begeerte. Trouw aan zijn methodiek om stemmen van andere kunstenaars in zijn werk te laten doorklinken, combineert Richards twee geanimeerde facsimiles, waarmee hij Duras’ eigen uitspraak expliciet maakt: ‘Ik vind dat bijna alle beelden de tekst in de weg zitten. Ze verhinderen dat de tekst gehoord wordt.’ Deze uitspraak krijgt een nieuwe, bijna fysieke vorm door de intensiteit van het flikkeren, waardoor de tekst steeds moeilijker leesbaar wordt en de emotionele spanning van het werk weerspiegelt. Een zacht gemurmel van industriële geluiden (ontworpen door Max Bloching) vult de stilte van de projectie op een ritme dat parallel loopt aan de flikkering van het scherm. De ervaring wordt bijna ondraaglijk — net als het gevoel dat het oproept.
Trigger warning: flicker, stroboscopisch effect
Text sources:
anorak. Untitled (Trust). September 2024. Meer info.
Duras, Marguerite, as cited in Pedrero-Setzer, Nicola. “LES MAINS NÉGATIVES, a film by MARGUERITE DURAS”. Le cinéma club. Meer info.
2024, still, digital video, black and white, sound, 4:3 native aspect ratio, 15:18 min.
Courtesy of the artist, Sylvia Kouvali London/ Piraeus and Isabella Bortolozzi Gallery, Berlin.
James Richards
°1983, Cardiff, Wales, UK
Doorheen zijn praktijk in video, geluid en installatie, onderzoekt kunstenaar en filmmaker James Richards de emotionele en psychologische lading van beelden en de manieren waarop ze kunnen worden hervormd via montage, superimpositie en juxtapositie.
Zijn werk wordt wereldwijd getoond, recent in solotentoonstelling in Kunstnernes Hus, Oslo (2024); MUDAM, Luxemburg (2024) en Wiels, Brussel (2023), evenals in groepstentoonstellingen, zoals recent in o.a. Tate Modern, Londen (2025); Preis Der Nationalgalerie (2024), Hamburger Bahnhof, Berlijn (2024); Sculpture Centre, New York (2024); Fondation Pernod Ricard, Parijs (2024); Haus am Waldsee, Berlijn (2023); Mori Art Museum, Tokyo (2023); Bonner Kunstverein, Bonn (2023); Para Site, Hong Kong (2023) en het Hammer Museum, Los Angeles (2023). Naast zijn artistieke praktijk, is Richards ook actief als curator. Hij behaalde een BA in Fine Art aan de Chelsea School of Art and Design, Londen (2006) en studeerde voordien aan UWIC, Cardiff, Foundation Art & Design (2003). In 2017 vertegenwoordigde hij Wales op de 57e Biënnale van Venetië en in 2024 werd hij bekroond met de Preis der Nationalgalerie. Hij woont en werkt in Berlijn, en is vertegenwoordigd door Sylvia Kouvali en Isabella Bortolozzi Gallery, Berlin.
Foto: James Richards © A. Tetzlaff