In Ange Leccia’s Le Baiser (1985–2024) staan twee filmspots op de vloer tegenover elkaar geplaatst. In een knipoog naar de generieke kus in legendarische films, stelt Leccia dat de installatie ‘a conversation, a human relationship’ is. De hitte en energie van de lichtbundels vormen een metafoor voor de intensiteit van twee geliefden die elkaar ontmoeten, en vatten een voorbijgaande emotionele staat samen die zo wordt verlengd. Ondanks het industriële karakter, is het werk eerder romantisch van aard, en hoort het thuis in de traditie van de kus zoals we die ook kennen uit de beeldhouwkunst – van Auguste Rodin tot Constantin Brancusi – al ondermijnt Leccia de esthetische codes van die traditie.

Voor dit werk ging Leccia op zoek naar ‘l’émotion, l’affect, la sensation’, om de energie op te roepen die zogenaamd wordt opgewekt door een ontmoeting die nooit volledig wordt voltooid. In deze context speelt de toeschouwer een centrale rol, aangezien ‘c’est dans son regard qu’existe l’œuvre, dans sa perception d’un face-à-face sans résolution.’ Le Baiser ontstond in reactie op een opdracht in 1984 van het tijdschrift Artistes. In 2000 creëerde Leccia een nieuwe versie waarbij hij dezelfde principes behield maar spotlights gebruikte in plaats van filmprojectoren, en de kleur van het licht veranderde naar roze. ‘C’est le même geste,’ zegt hij, ‘mais déplacé, mis à jour en quelque sorte. Une manière de dire que le désir persiste.’

1985 / 2024 – Pink fresnel projectors, 65 x 115 x 46 cm
Courtesy of the artist and Florac Works, Paris