Een elliptische spiegel van Banu Cennetoğlu en Yasemin Özcan stelt een ogenschijnlijk eenvoudige vraag, maar veel diepgaander dan de gebruikelijke vraag die met spiegels wordt geassocieerd. Het werk dwingt een moment van zelfontmoeting af, een aansporing om je eigen emoties, kwetsbaarheden en het ongemak dat vaak onuitgesproken blijft, onder ogen te zien. In al zijn eenvoud reflecteert het werk op het subtiele samenspel tussen onze individuele trajecten en de grotere structuren, geschiedenissen en gebeurtenissen die ons leven vormgeven. Het stelt een fundamentele vraag, terwijl het tegelijkertijd de toeschouwer test: durf je de vraag aan?

Het werk werd oorspronkelijk gecreëerd samen met een 35 minuten durende video in Bosnië en Herzegovina, in Tito’s D-O Atomic Bunker. De bunker werd gebouwd als een schuilkelder tijdens de Koude Oorlog, maar nooit gebruikt. In de video is de energie-balancerende beoefenaar Zeynep Sevil Güven te zien terwijl ze het architectonische plan van de bunker scant en aandacht besteedt aan wat de locatie in zich draagt maar vaak onzichtbaar blijft. De spiegel kreeg vervolgens een bestaan als autonoom werk, zowel binnen Cennetoğlu's als Özcan’s praktijk. Afhankelijk van de artistieke, culturele, maatschappelijke, politieke en historische context waarin het wordt gepresenteerd, en de predisposities van de persoon die in de spiegel kijkt, krijgt het werk verschillende betekenissen.

2014 – Elliptical mirror, pink glass, sandblasted with 1.5 cm bevel, 50.5 × 70.5 cm, thickness 4 mm.
Courtesy of the artists and Sylvia Kouvali Piraeus / London